Podczas październikowej Gali Orlen Złote Kolce Śląskie 2026 oficjalnie karierę sportową zakończył Artur Noga, były rekordzista Polski w biegu na 110 metrów przez płotki. – Obserwuję karierę Jakuba Szymańskiego i uważam, ma wybitny talent. Ma świetną opiekę trenerską, pozostaje życzyć mu, aby zdrowie dopisywało – podkreśla Artur Noga.
Po erze Tomasza Ścigaczewskiego najlepszym polskim płotkarzem przełomu pierwszej i drugiej dekady XXI wieku był Artur Noga. Wychowanek Karola Szynola z Victorii Racibórz jako junior był mistrzem Europy i świata w biegu na 110 metrów przez płotki. W kolejnych latach zdobył złoto mistrzostw kontynentu do lat 23, był piąty na igrzyskach olimpijskich oraz zdobył brązowy medal europejskiego czempionatu w Helsinkach latem 2012 roku. Teraz zawodowo związany jest z Centralnym Wojskowym Zespołem Sportowym. W rozmowie przeprowadzonej podczas gali na Superauto.pl Stadionie Śląskim wspomina swoje juniorskie biegi, kontuzje oraz w analizuje karierę halowego mistrza świata w biegu płotkarskim Jakuba Szymańskiego.
Dużo dobrego dzieje się w polskich płotkach, ale chciałem rozmowę z Tobą zacząć od historii sprzed 20 lat. Jest rok 2006, Pekin i mistrzostwa świata juniorów. Zdobyłeś tam złoty medal, dobrze pamiętasz jeszcze tamte dni?
Zdecydowanie, miałem jeszcze wtedy włosy na głowie, małą kozią bródkę. Na stadionie panowała niesamowita atmosfera, a ja miałem w sobie wielką chęć zwycięstwa. Wygrałem z rekordem życiowym 13.26, a już w półfinale poprawiłem życiówkę. Ten złoty medal sprawił, że zostałem nazwany nadzieją polskich płotków. Mój ówczesny trener Karol Szynol z Raciborza mówił, że mam papiery na bieganie płotków.
Wtedy w Pekinie podobno Amerykanie, widząc Cię na siłowni, gdzie trenowałeś z małymi obciążeniami, reagowali dość pogardliwie, a po finale chcieli ściągać Artura Nogę do siebie, do USA?
Była taka historia, to prawda! Natomiast moje plecy i kręgosłup nie pozwalały na to, żeby dźwigał wielkie ciężary. Po konsultacjach z lekarzami postanowiliśmy robić treningi z mniejszym obciążeniem. Amerykanie, którzy słyną z mocnej siłowni i przygotowania motorycznego, patrzyli na to dziwnie. My pracowaliśmy na wytrzymałości siłowej i jak widać, można było z tego biegać. Nie trzeba było dźwigać, nie wiadomo jakich ciężarów. Mój talent był szlifowany stopniowo i przez lata mogłem trenować i biegać.
Wspomniałeś oczywiście o swoim pierwszym trenerze Karolu Szynolu, ale od niego trafiłeś do Warszawy do wybitnego speca od biegu na 110 metrów przez płotki, czyli do Andrzeja Radiuka. I wraz z nim wróciłeś do Pekinu, tym razem już na igrzyska. W 2008 roku zająłeś piąte miejsce w finale olimpijskim. Szybko rozwinęła się ta kariera.
Zmieniłem trenera, zmieniłem środowisko na Warszawę. Pojawiły się też inne metody treningowe, ale wszystko zagrało na tyle, że przejście z tych juniorskich metrowych płotków, na te seniorskie o wysokości 106,7 cm nie było dla mnie większym problemem. Jechałem na igrzyska do Pekinu nie jako faworyt do finału, ale wiadomo, że byłem młody, pełen energii i chęci zwycięstw oraz udowodnienia światu, że Polacy mogą rywalizować na najwyższym poziomie. To się udało, piąte miejsce na igrzyskach było niesamowitym sukcesem. Wtedy przyjąłem to na spokojnie, ale dziś mogę powiedzieć, że to była naprawdę bardzo dobra robota.
Potem był jeszcze medal mistrzostw Europy w Helsinkach w roku 2012 i niestety też moc kontuzji. One wykluczyły Cię z walki o kolejne trofea. Którego startu straconego przez urazy najbardziej Ci żal?
Faktycznie tych kontuzji było dużo, przyplątywały się co rusz. Ciężko teraz gdybać z jakiego powodu. Niektórzy śmiali się, że miałem silnik z Mercedesa, ale obudowa już była z Trabanta. Czy tak było? Ciężko dziś to powiedzieć. Takie karty były dla mnie rozdane i wykorzystałem je w 100%. Trzecie miejsce w Helsinkach dało mi dużo dobrego nastawienia przed londyńskimi igrzyskami. Tam niestety kontuzja, która się przytrafiła przed nimi, nie dała mi walczenia o najlepsze wyniki. Uważam, że to był mój najlepszy czas. Rok 2012. Oczywiście było jeszcze kilka imprez, gdzie zostałem oszukany – po półfinałach miałem wysoki wynik, ale warunki kwalifikacji były niesprawiedliwie, więc jako piąty nie wchodziłem, bo awans dawały tylko cztery pierwsze miejsca z każdego biegu półfinałowego.
Wspomnieliśmy o trenerze Andrzeju Radiuku – to niekwestionowany guru polskich płotków. Wychował wielu znakomitych zawodników w Twojej konkurencji. Co najbardziej Cię zaskoczyło w jego metodach treningowych?
Był trenerem fenomenalnym, z duszą spokoju. Trzymał nerwy na wodzy do samego końca. Pewnie stres też się pojawiał w jego pracy, ale umiał tego nie pokazywać. Miał fach w ręku, czucie treningu płotkarskiego. Wychował wielu znakomitych zawodników, dziękuję mu za to, że przez wiele lat mogłem pracować pod jego skrzydłami.
Z Andrzejem Radiukiem trenował też Mikołaj Justyński, który dziś jest szkoleniowcem halowego mistrza świata Jakuba Szymańskiego. Kiedy oglądasz biegi Kuby, serce bije mocniej?
Naturalnie!
A co najbardziej tobie jako płotkarzowi imponuje w biegach Jakuba Szymańskiego?
On jest strasznie dynamiczny na samym początku, jest szalenie sprawny i umie rozpędzić swój rytm płotkarski w niesamowitym tempie. Życzę mu jak najlepszego przełożenia hali na sezon letni. W tym roku ładnie sobie z tym radził, więc w przyszłych sezonach możemy mieć dużo radości z biegów z jego udziałem.
Myślisz, że on te rekordy Polski – i halowy i letni – jeszcze bardziej wyśrubuje? Jeśli tak – to czy to będzie poprawa niewielka, czy mówiąc kolokwialnie, one zostaną przez niego zdemolowane?
Patrząc na halę, jeśli to, co tam pokazuje, w pełni przełoży na stadion, jest w stanie biegać nawet w granicach 13 sekund, a nawet szybciej. Trzymam kciuki, żeby tak było. Takie talenty jak on trzeba pielęgnować i szlifować. Jest w bardzo dobrej opiece trenerskiej. Natomiast ja przede wszystkim życzę mu zdrowia. Jeśli ono dopisze, będzie mógł w pełni realizować plany treningowe. Reszta pójdzie swobodnie.
A czy są jakieś cechy, które miał Artur Noga, a nie ma Jakub Szymański? A może są takie, które ma Kuba, a Tobie ich jednak brakowało?
Ja byłem zawodnikiem wolniejszym na starcie, ale miałem zdolność do utrzymania rytmu płotkarskiego do samego końca dystansu. Kuba? Widać przeciwieństwo, początek dystansu piorunujący a na końcówce trochę jakby brakowało, ale jestem przekonany, że z roku na rok będzie łapać większe doświadczenie i w kolejnych latach będziemy mieli dużo radości z biegów na otwartym stadionie z jego udziałem. Widać, porównując jego biegi sprzed 3 lat do dziś, że coraz lepiej przekłada rewelacyjne biegi halowe na stadion. Ma możliwości wypracować taki poziom sportowy, że będzie w stanie biegać zdecydowanie szybciej.
Na koniec pytanie o to, co słychać u Artura Nogi po karierze lekkoatletycznej?
Pracuję w wojsku, jestem żołnierzem zawodowym. Pełnię służbę w Centralnym Wojskowym Zespole Sportowym. Jest mi niezwykle miło, że podczas Gali Złote Kolce mogę tak oficjalnie zakończyć sportową karierę, chociaż od mojego ostatniego startu minęło już trochę czasu.
Maciej Jałoszyński / foto: Marek Biczyk